ilk Cinayet

Young child holding a newly fledged Tree Swallow

Kitabın adı: İlk Cinayet

Kitabın yazarı: Ömer Seyfettin

Kitabın konusu: Küçük bir çocuğun bir kuşu öldürmesi

Aradan birkaç gün geçmiş. Yine bilgisayarımın başında buldum kendimi. Ve yine bir Ömer Seyfettin hikayesi ile ilgili yazıyorum. Ben, Ömer Seyfettin’in hikayelerini çok seviyorum. Büyük ihtimal bu blogda başka hikayelerini de göreceksiniz ilerleyen gün ve haftalarda.

Herkesin çocukluğunda başından geçip de, unutamadığı anıları vardır. Aradan yıllar geçmesine rağmen canını sıkan pişmanlıkları. İlk Cinayet öyle bir hikaye işte. Küçük bir çocuğun farkında olmadan bir kuşu öldürmesi ve onu hatırlamasının hikayesi.

Önceleri de yaptığım gibi kısa bir özet ile başlayacağım. Ardından da kendi duygu ve düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.

Özetle başlayalım:

Ben hep acı içinde yaşayan bir adamım. Bu sıkıntı kendimi bildim bileli var. Belki dört yaşında yoktum. Ben kendimi ilk defa şirket vapurunda hatırlıyorum. Sanki annemin kucağında yeni doğmuş bir bebek gibi hissediyorum. Annem yanındaki sarı saçlı kadınla gülüşerek konuşuyor. Sigaralarını içiyorlar. Annemin sigarası ince gümüş bir maşaya takılı. Ben bunu istiyorum. “Al ama ağzına sürme!” diyor. Bana maşayı veriyor ve sigarasını denize atıyor.

Galiba yaz. Güneşli bir hava. Başımı yukarı kaldırıyorum. Bir gölge görüyorum ve anneme gölgeyi gösteriyorum. Annem gölgeye bakıyor. Bana küçük bir kuş yavrusu olduğunu söylüyor ve kuşu oradan alıyor. Annemin elinden kuşu alıyorum.

Annem: Sakın ha sıkma!

Ben: Tamam.

Annem arkasını dönüyor ve sarı saçlı kadınla konuşmaya devam ediyor. Benim içimi bir his kaplıyor. Kuşu tüm gücümle boğazından sıkmaya başlıyorum. İçimden hala sıkmak geliyor. Ellerimin arasından kuş yere kayıp gidiyor ve kuş ölüyor.

Karşımdaki kadın bana “Katil, katil!” diye bağırıyor. Ben ise hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.

Annem: Ne yaptın, sıktın mı yoksa?

Ben: ……….

Annem: Söylesene!

Ben: …………

Yıllar sonra bu olayı hala hatırlarım ve içimde bir burukluk oluşur.

Peki bu hikaye ile ilgili neler mi düşünüyorum? Bir kere, çok güzel, olağanüstü bir hikaye. Okumanızı kesinlikle tavsiye ederim. İnsanı etkiliyor. Duygulanıyor insan.

Çocuk kesinlikle pişman, yaptıkları için üzgün. Üzerinden yıllar geçmiş hala hatırlıyor, üzülüyor. Ama pişman olmuş. Nereden bilebilirdi kuşu sıkınca öleceğini. Bilseydi yapmazdı herhalde. En azından ben böyle düşünüyorum.

Çocuğa katil diyen kadın da yanlış yapmış. Çocuğu anlamalıydı. Anlamadan, dinlemeden davranmış yanlış yapmış. Her insan hata yapabilir. Önemli olan hataları anlayıp bir daha tekrarlamamak.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s